Minóg rzeczny

Z biologicznego punktu widzenia to w ogóle nie jest ryba – to bezżuchwowiec, prymitywny kręgowiec przypominający węża, pamiętający czasy dinozaurów. Wygląda jak wyjęty z horroru sci-fi: nie posiada szczęk, a jego otwór gębowy to potężna, okrągła przyssawka usiana koncentrycznymi rzędami ostrych, rogowych zębów.

Mroczny Pasożyt i Tragiczny Finał
Jego cykl życia jest fascynujący i dramatyczny. Dorosłe osobniki żyją w Bałtyku, gdzie pasożytują na śledziach, dorszach czy łososiach – przysysają się do nich, przebijają łuski rogowymi zębami i wysysają krew oraz soki tkankowe, często doprowadzając ofiarę do śmierci. Jesienią i zimą przerywają żerowanie i masowo ruszają w epicką wędrówkę do rzek. Od tego momentu ich układ trawienny zanika – nigdy więcej niczego nie zjedzą. Po odbyciu widowiskowego, grupowego tarła na rzecznych żwirowiskach wczesną wiosną, całkowicie wyczerpane minogi giną, stając się pożywieniem dla padlinożerców.

Gatunek anadromiczny. Dorosłe życie spędza w słonych, chłodnych wodach morza, by na rozmnażanie migrować do czystych, bystrych rzek.

BRAK. Gatunek nie pobiera pokarmu w rzekach (zanika mu układ trawienny), a w morzu jest pasożytem. Nie istnieje żadna przynęta zdolna sprowokować go do brania.